(...) Artur Zagajewski w swoich Stalookich wydobył rytmiczny charakter tekstu Cyberiady, podkreślając wewnętrzne rymy i rozdrobnioną strukturę. Muzycy skandowali tekst utworu przy miarowym akompaniamencie. To powrót Zagajewskiego do jego punkowych korzeni. Nie poprzestał on jednak na zabawie z konwencją, ale przedstawił utwór konsekwentnie realizujący jego estetyczne założenie. Kompozytor uporczywie powtarza proste motywy muzyczne, tworząc surową rytmikę i wyzwalając brutalną energię. W nieustannym crescenndo muzyka osiąga próg bólu aż zupełnie zagłusza tekst. Elektronika, nawiązująca do estetyki glitch i noise, tylko wzmaga uczucie dyskomfortu, który osiąga kulminację, gdy muzycy zaczynają rozbijać instrumenty kijami baseballowymi. Wściekle skandujących ludzi nie należy lekceważyć ani bagatelizować.

Niewątpliwie istnieje ścisły związek pomiędzy miastem a muzyką, która w nim powstaje, pomiędzy jego tożsamością i narracją a inspiracją i inklinacjami kompozytorów, którzy udzielają swoich „artystycznych odpowiedzi na miasto”. Poza warunkami audytywnymi, odróżniającymi środowisko miejskie od wiejskiego, możemy mówić o kulisie dźwiękowej konkretnych miast, która wynika z ich tożsamości, historycznej przeszłości i ambicji mieszkańców. Ten obszar wymaga doprecyzowania historyczno-społecznego, bo tworzy coś na kształt dźwiękowej reprezentacji lokalnej społeczności. Przestrzeń miejska mówi także dźwiękami „wirtualnymi”, których nie słychać, ale ich brzmienie widać w fakturze tynków czy architekturze. Istnieją wreszcie kompozycje kodyfikowane wprawdzie teorią i prawidłami muzyki, ale w elementach dzieła muzycznego cytujące miasto.

Podczas tegorocznej Warszawskiej Jesieni warto przypomnieć autora kilku spektakularnych utworów z zeszłych lat – Artura Zagajewskiego. Fan punk rocka i Nirvany, wynalazca instrumentu zrobionego z rur PCV oraz twórca performansów i oper miejskich z pewnością nas jeszcze niejednym zaskoczy.

Technologia - to dziś nie tylko komputer: To był proces, który poprowadził mnie od prostej, surowej rury PCV kupionej w sklepie budowlanym do ostatecznej formy - dużej kompozycji zatytułowanej "Nature Morte". Stworzyłem stabilną konstrukcję instrumentu, którego potencjał okazał się rozległy.

– Gdybym pozostał tylko w warstwie czysto dźwiękowej, moje utwory byłyby jedynie sprytną i zgrabną układanką. A ja szukam treści – mówi kompozytor ARTUR ZAGAJEWSKI, zwycięzca 64. Międzynarodowej Trybuny Kompozytorów w Palermo (...)

Artur Zagajewski - brutal w filharmonii: od punk rocka do baroku. Nowa kompozytorska gwiazda z Polski

Od jakiegoś czasu próbuję analizować utwory muzyczne w kontekście koncepcji architektonicznych. Zacząłem na przykład porównywać formy dzieł Mozarta do klasycznych wzorców architektonicznych i okazuje się, że da się je ze sobą zestawić. Trudno to wytłumaczyć bez głębszego wchodzenia w teorię muzyki, jednak im dłużej się tym zajmuję, tym bardziej się upewniam, że w danej epoce pojawia się bardzo spójny sposób myślenia w malarstwie, muzyce, architekturze i innych dziedzinach.

Uważam, że piszę bardzo komunikatywną muzykę (...) a, że muzyka ta jest odbierana jako radykalna brzmieniowo, to super. To znaczy, że jest to jakieś. Chcę, żeby moja twórczość była wyrazista ale realizując dany pomysł, nigdy nie piszę z zamiarem prowokowania, czy szokowania.