(...) Artur Zagajewski w swoich Stalookich wydobył rytmiczny charakter tekstu Cyberiady, podkreślając wewnętrzne rymy i rozdrobnioną strukturę. Muzycy skandowali tekst utworu przy miarowym akompaniamencie. To powrót Zagajewskiego do jego punkowych korzeni. Nie poprzestał on jednak na zabawie z konwencją, ale przedstawił utwór konsekwentnie realizujący jego estetyczne założenie. Kompozytor uporczywie powtarza proste motywy muzyczne, tworząc surową rytmikę i wyzwalając brutalną energię. W nieustannym crescenndo muzyka osiąga próg bólu aż zupełnie zagłusza tekst. Elektronika, nawiązująca do estetyki glitch i noise, tylko wzmaga uczucie dyskomfortu, który osiąga kulminację, gdy muzycy zaczynają rozbijać instrumenty kijami baseballowymi. Wściekle skandujących ludzi nie należy lekceważyć ani bagatelizować.

Niewątpliwie istnieje ścisły związek pomiędzy miastem a muzyką, która w nim powstaje, pomiędzy jego tożsamością i narracją a inspiracją i inklinacjami kompozytorów, którzy udzielają swoich „artystycznych odpowiedzi na miasto”. Poza warunkami audytywnymi, odróżniającymi środowisko miejskie od wiejskiego, możemy mówić o kulisie dźwiękowej konkretnych miast, która wynika z ich tożsamości, historycznej przeszłości i ambicji mieszkańców. Ten obszar wymaga doprecyzowania historyczno-społecznego, bo tworzy coś na kształt dźwiękowej reprezentacji lokalnej społeczności. Przestrzeń miejska mówi także dźwiękami „wirtualnymi”, których nie słychać, ale ich brzmienie widać w fakturze tynków czy architekturze. Istnieją wreszcie kompozycje kodyfikowane wprawdzie teorią i prawidłami muzyki, ale w elementach dzieła muzycznego cytujące miasto.

MUZYKA 2.1: ARTUR ZAGAJEWSKI Podczas tegorocznej Warszawskiej Jesieni warto przypomnieć autora kilku spektakularnych utworów z zeszłych lat – Artura Zagajewskiego. Fan punk rocka i Nirvany, wynalazca instrumentu zrobionego z rur PCV oraz twórca performansów i oper miejskich z pewnością nas jeszcze niejednym zaskoczy.

Technologia - to dziś nie tylko komputer: To był proces, który poprowadził mnie od prostej, surowej rury PCV kupionej w sklepie budowlanym do ostatecznej formy - dużej kompozycji zatytułowanej "Nature Morte". Stworzyłem stabilną konstrukcję instrumentu, którego potencjał okazał się rozległy".